klub
KOE
[ Kunsten
Ontmoeten Elkaar ]
[ reportage ]
| KOE #20 zaterdag 20 / zondag 21 september 2008 De Azijnfabriek en de St. Janstoren
De 20e editie van klub KOE was een reizende. Vanuit de Azijnfabriek vertrok men in groepen naar de St. Janstoren, waar een tiental kunstwerken en voordrachten konden worden bewonderd. Liesje van den Berk sierde ondertussen de stad met levende schilderijen, Joost van Balkom en Nan Los speelde een duet op de carillions van de St. Jan en het stadhuis en studenten van het Koning Willem I College maakten van het straatbeeld een absurd podium.
| ||||
 |
||||
Acuut geval van het Stendhal-syndroom ? “Groep 6! Over vijf minuten vertrekt groep 6,” riep ik, met pijn in mijn hart. De mensen van mijn groepje begonnen er eigenlijk net een beetje in te komen, in deze jazz-klanken, en sommigen stonden al driftig met één voet mee te tappen op een van de maten van deze muziek. Ik lokte ze mee door ze het drukke programma van de Tour in handen te drukken – en vertelde ze er niet bij wat ze dan allemaal zouden moeten missen: de Tour zou zeker twee uur duren en ondertussen speelde dan in de Azijnfabriek de singerfunkwriterrock-formatie Très Beaucoup en de Bossche indierockgroep The Tralala’s. In telde de koppen: 8 stuks. Nummer 9 was ertussenuit geglipt, vertelde nummer 3 (we hadden ons nog niet aan elkaar voorgesteld), dus we konden gaan. Professioneel half achterstevoren lopend aan de kop van de groep legde ik uit wat de bedoeling was, vertelde ik wie ik zelf was en peilde ik wat voor vlees ik in de kuip had en hoe zij heetten, door een paar komische doch geïnteresseerde vragen te stellen. Zo kwam ik erachter dat ik te maken had met 7 zeer nieuwsgierige mensen en 1 matig nieuwsgierige met humor. Die heb je er vaak tussen zitten, maar als het er bij eentje blijft is het wel te doen. Anders gaan ze tegen elkaar opboksen – en kun je het als gids vaak wel schudden. “Zodadelijk komen we aan bij de voormalige pastorie van de Sint Jan alwaar Yvo Nafzger een verhaal vertolkt van wat iemand in het verleden op de Parade heeft meegemaakt.” Zonder treuzelen moest de groep nu verder naar de ingang van de St. Janstoren. Daar moesten eerst nog de huishoudelijke mededelingen worden gedaan als: niet eten en drinken, niet roken en mobieltje uit. Om de grappenmaker in het gezelschap voor te zijn – hij stond al te trillen om wat te zeggen – voegde ik ook maar toe dat er ook niet stiekem in een hoekje geplast mocht worden. Het is altijd lastig voor een gids de strakke planning te volgen en tegelijkertijd je publiek geen opgehaast gevoel te geven. Zeker in zo’n toren met smalle trappen is het essentieel geen opstoppingen te veroorzaken. We hadden met de gidsen dan ook al het ‘down-first’ principe ingesteld, waarbij zich naar beneden begevende groepen altijd voorrang verkregen. Extra lastig bij het gidsen van deze delicate kunstzaken is ook dat je er zorg voor moet dragen dat de overgangen tussen de verschillende werken en voorstellingen geleidelijk moeten verlopen. Ieder werk heeft een bepaalde impact en behoeft een zeker inlevingsvermogen, de zogenaamde e-factor (‘e’ van ‘experience’). Hoe hoger de e-factor, hoe voorzichtiger je het publiek naar de het volgende werk moet zien te bewegen. Ik zal er verder niet te diep op ingaan, want het zit in werkelijkheid nog iets ingewikkelder in elkaar. Daar zat hem ook meteen de bottleneck in het begin van de toren: de werken van Marjan Veltkamp (textiele sculpturen), Esther van Waalwijk (videoprojectie in nis) en Frans Beerens hadden al een hoge e-factor. Maar daarnaast was daar ook nog eens de indrukwekkende videoprojectie met live-beweging van Anna Hoetjes. Het gevaar ligt dan op de loer dat je onder je publiek een acuut geval van het Stendhal-syndroom meemaakt (zie Wikipedia – red.) Na mijn groepje weer even op psychologische adem te hebben laten komen, wees ik ze op enkele wat aardsere zaken van deze kathedraaltoren, onderwijl we verder omhoog stegen. “Wist je dat de ruimte boven de dans/installatie van daarnet vroeger eigenlijk gewoon een grote kluis was, waar de belangrijkste administratie van de stad werd opgeborgen? Immers was deze toren een van de meer brandbeveiligde gebouwen van de stad!” Toch denk ik dat klub KOE erg goed moet hebben nagedacht over de indeling van deze tour! Er was een goede balans gevonden tussen allerlei verschillende belevingsvormen. Zo ging de route verder omhoog langs een wenteltrap waarbij iedereen een woord moest fluisteren onder het gezang (en naar een idee van) Cora van Rijn. Dit was een even poëtische en meditatieve ervaring, waarvan je tegelijk leeg en vervuld raakte. Om vervolgens terecht te komen op een vervreemdende vloer waar Theo Tomson tussen de vele klokken een vloer van zilverkleurig folie had gespannen, waarop hij met plakpand de accenten van de ruimte probeerde, waardoor het leek alsof je je temidden van een blauwdruk bevond. [...]
Guido Idsema
|
Wat er stond!
|
|||
|
||||
klub KOE is een initiatief van Ruut van der Beele, Marjet Boek,
Bart van Dongen, Doeko Langhorst en Sjak Wubben.
De evenementen kunnen tot stand komen dankzij de financiële steun
van Actieplan Cultuur
Opmerkingen over deze website kunt u richten aan onze webmaster: webmaster@klubkoe.nl
