klub KOE
[ Kunsten Ontmoeten Elkaar ]

 
[ reportage ]

Ontwerp: Studio Tween klub KOE #15 zaterdag 10 februari 2007 SM's, Magistratenlaan 100 's-Hertogenbosch KOE zuigt - Kunsten Ontmoeten Elkaar ditmaal in het SM's. Ervaar de zuigende werking van theater, dans, muziek, film, literatuur en beeldende kunst tot het tintelt op uw huid. Dit alles wordt afgezalfd met een feestje. Zo gezoogd, zo gedaan! Publiciteitsstunt : Studio Tween Fotoverslag: Esther van Waalwijk

SM's biedt podium voor ontmoeting Henk Langenhuijsen over KOE #15 Doorgaans is het SM’s een plek waar keramiek en andere beeldende kunst in alle rust wacht op de geruisloze bezoeker die zijn extase pas later deelt, ingetogen en beheerst. Afgelopen zaterdag nam klub KOE bezit van het Stedelijk Museum in het Paleiskwartier. De vijftiende editie van Kunsten Ontmoeten Elkaar bracht weer diverse disciplines bij elkaar, van theater tot verantwoord paaldansen, en bracht ruim honderd mensen bijeen, die soms voor het eerst over de drempel van het SM’s kwamen. Een mooie vorm van ‘multifunctioneel kruisbestuiven’. Na afloop kon er nog enige tijd gefilosofeerd en gedanst worden.   Rond half negen opende de driekoppige band ‘Hummingbirds Punk Blues Revolution’ de avond in het restaurant op gepaste wijze: onverstaanbare, energieke punkblues die sommige bezoekers al meteen verleidde tot gezwaai met heupen en armen en anderen aanspoorde de tentoonstellingsruimten te bezoeken, waar vooral de Franse ontwerpster Matali Crasset een groot deel van het museum als een parklandschap had ingericht met onder meer een iglo en een binnenstebuiten gekeerd huis, ‘een simpel bouwwerk dat in open verbinding staat met de natuur en bestemd voor rituelen, om je vrije tijd in door te brengen en voor het uitleven van passies en liefhebberijen. Het staat symbool voor energie, naar buiten gericht zijn.’ Toepasselijker kon bijna niet. klub KOE mocht hier wel een potje breken. Het programma maakte keuzes noodzakelijk: enkele onderdelen vonden gelijktijdig plaats, waardoor ieder een eigen spoorboekje hanteerde, wat tegelijkertijd een aangename bedrijvigheid met zich meebracht en onverwachte ontmoetingen langs de groene weg van het museum opleverden. Actrice Marije Idema ontving per keer één bezoeker in haar parkhuisje, voor een kort, persoonlijk onderhoud. Met haar zachtbrutale ogen nam ze me mee naar een reisje naar de maan, overwon ze heel even de zwaartekracht en zocht naar een antwoord op de meegebrachte vraag: ‘Denk je dat wij ooit afgelopen zijn?’ Vrolijk zwaaiend namen we afscheid van elkaar. Bart van Dongen sampleden geluiden in de iglo. Met het geluid van een dienblad en een gietertje nam hij daar de kou definitief uit de lucht. De Tilburgse stadsdichter Nick J. Swarth verklapte onder meer zijn bedgeheimen in drie delen. In de achterkamer van het museum waren de tafels met sieraden van Karl Fritsch aan de kant geschoven en die stelden zich gedienstig op als decor voor het sierlijke klankenspel van de dichter met de hondenriem. De galm in de ruimte bracht niet de juiste intimiteit met zich mee, maar later kreeg hij een herkansing in het restaurant. Nog eens nalezen kan geen kwaad, zijn ‘droesem van bloesem’ en ‘de tumor die verandert in humor’ bieden ongetwijfeld meer dan nu bleef hangen. Op theatraal gebied verrasten studenten van het Koning Willem I College met ‘Blub’, grappige zweminstructies op het droge. In de keramiekruimte brachten Simon Heijmans en Jorien Smulders hun profielwerkstuk, een heftige voorstelling over de dood van een jongen en hoe de achterblijvers daarop reageren. De twee jongeren, met Sanne Nouws als regisseur, hebben hun passie op bijzondere wijze vormgegeven en schrokken er niet voor terug stevige emoties te onderzoeken en tot uiting te brengen. Simon is een jonge acteur die met zijn epileptische aanvallen en intense manier van spelen zijn talent toont. Jorien, vooral als danseres geschoold, was aan hem gewaagd. Samen zetten ze een moedige voorstelling neer, over de dood als grote verdwijntruc, over de eenzaamheid van verdriet. In 'So einfach' volgde ik twee dansende figuren, die leven in een systeem dat ze onder controle houdt. Krachtig en expressief. Marie Klimesova en Elisabetta Consonni, voor mij twee onbekenden, onderstreepten dat ook lichaamstaal een verhaal kan vertellen en je op sleeptouw kan nemen. Niet bepaald eenvoudig. Bij Sander Poort en Lenneke Bisschop viel ik halverwege in een als mime aangekondigde voorstelling. Ook hier zag ik stuiptrekkingen, deze keer in, zo vermoed ik, de zieltogende relatie van Koos en Dinie. Helemaal duidelijk werd het niet, maar de afsluiting was feestelijk: een levenslied met de veelzeggende woorden: ‘Als ik jou zie, gaat mijn zon schijnen’. Ik heb meer gemist, maar ook op een kermis kun je niet alles doen. Jammer vond ik het laten schieten van een try-out van de veelzijdige kunstenaar Pieter Verhees die samen met dichter Doeko L. een ‘multiloog’ over ‘Meanderthalers’ naar voren bracht. Gemaakt voor een binnenkort te houden congres over hersenonderzoek. Ongetwijfeld kietelend en wellicht zelfs geestverruimend, maar voorlopig blijft het een geheim. Ook de winnaar van dichtersavond onlangs in Boxtel, Arnoud Rigter, die van zichzelf al genoeg originele performancekunst in huis heeft, heb ik gemist. Hij ging een samenwerking aan met filmmaker Koen Zoontjes. Het zal wel. De afsluiting was een stijlvolle Argentijnse paaldanstango van Wencke. Geen tranentrekker, maar wel een fysieke prestatie van jewelste. En een reanimatie van de paal als acrobatisch en artistiek verantwoord hulpmiddel. Deze editie, getiteld ‘KOE zuigt’, bracht een aangename, gevarieerde vorm van kunstzinnig vermaak, zonder al te veel pretenties, van veelal jonge mensen. Om met Crasset te spreken: een lentesfeer, compleet met de energie die erbij hoort: het verlangen de wereld te verkennen, anderen te verwelkomen en te leven op de toppen van je gevoel. klub KOE is in handen van enkele sympathieke mensen die niet meer willen dan op onverwachte plekken in de stad onverwachte ontmoetingen te arrangeren en veelal jonge mensen een podium bieden. De sfeer is ontspannen en informeel, je moet niets, maar je proeft ondertussen aan van alles. De bar is open, je komt Gerard met zijn camera weer eens tegen, ziet Jos weer eens op een andere manier zijn ziel en zaligheid in de techniek leggen, hoort eens een goed bericht van Natasja, maakt een afspraak met Joost en spiegelt je mening aan die van je buurvrouw, die je eigenlijk daar niet had verwacht. Dat het een samenzijn is met een open einde, waar ook de eigen deelname aan levende, bewegende kunst een rol kan spelen, is voor de meesten mooi meegenomen. Je bent tenslotte een avondje uit. Hoe laat het werd? Geen idee, ik koos voor de eenzaamheid van de stille Armada, die geruisloos over de golven gleed, denkend aan het groengeel van die vragende ogen die zochten naar de diepere betekenis van ‘Denk je dat we ooit afgelopen zijn?’ (Henk Langenhuijsen, redacteur van o.a. Brabants Dagblad en Brabant Cultureel)

klub KOE is een initiatief van Ruut van der Beele, Marjet Boek, Bart van Dongen, Doeko Langhorst en Sjak Wubben.
De evenementen kunnen tot stand komen dankzij de financiële steun van Actieplan Cultuur 's-Hertogenbosch.

Opmerkingen over deze website kunt u richten aan onze webmaster: webmaster@klubkoe.nl