klub
KOE
[ Kunsten
Ontmoeten Elkaar ]
[ reportage ]
KOE
#14
klub KOE is uit de kluiten gewassen: de 14e editie van dit evenement neemt een enorme fabriekshal in beslag. De voormalige scheepsijzergieterij de Talent Factory wordt 28 oktober ingericht als een immense etalage voor Kunst. Uit iedere porie van het gebouw zal gedrevenheid en passie druipen. klub KOE is stilaan toe aan grote woorden! Met ditmaal als gastprogrammeur beeldend kunstenaar Esther de Vlam . De publiciteitsstunt 'Parkeerplaats XL' is bedacht door ideesmit Olga Raaijmakers.
|
||||
 |
||||
klub KOE: een creative explosie Kunst maakt hongerig. Althans, dat bleek toen ik was uitgenodigd om mee te eten met de deelnemers van klub KOE #14. Vol goede moed en nieuwsgierigheid was ik op weg gegaan naar The Talent Factory, maar bij binnenkomst bleek de laatste schepje van maar liefst 25 kilogram warm gehouden voedsel aan mijn neus voorbij ging. Hongerig, alsof deze kunstenaars iedere creatieve explosie voor publiek aangrijpen om de ribben weer te voorzien van een warm laagje om de winter door te komen. Helaas trof ik niet de verwachte donkere en rokerige ruimte aan – vol met in kleermakerszit zittende, intrigerende en zelfgebreide truien dragende personen, al rode wijn drinkend en met Jan en alleman filosoferend over de basale zaken van het leven. Deze tijd blijkt voorbij en dat bijzondere ras kunstenaars uitgestorven… Er werd hier gewerkt, opgebouwd, geoefend, gefotografeerd en bier getapt. klub KOE is, vanuit mijn perspectief – met ervaring in de culturele sector en de reclamewereld – kunst met een ongeslepen hoofdletter K. Vol met experimentele, inspirerende ruwe diamantjes die nog niet ontdekt zijn door marketingfiguren zoals ik. De ontploffing heb ik helaas gemist, denk ik, en van een uitbarsting kan ik ook niet spreken in een grote ruimte als The Factory. Maar ik heb toch een aantal mooie kunststukjes mogen aanschouwen, nadat rond 21.30 uur het publiek massaal kwam binnensjouwen. Het begint toch om 20.30 uur? En theatermakerij met een vol programma kent geen Bosch kwartiertje, laat staan een uur en een kwartier. Vette pech voor de laatkomers dus. Al sprekend met twee bands die deze vanavond optreden blijkt de wens van het echte doorbreken en de hang naar sex, drugs en rock-’n-roll soms sterker dan de drang een boodschap over te brengen aan een kleine groep luisteraars. Kunstenaars en muzikanten zijn blijkbaar gewone mensen. De hier en daar ietwat zaadaanbiedende ogen verklaren voor mij dat ook het man-zijn met de bijbehorende oergevoelens sterker is dan die grote K. Alhoewel, de bands speelden allemaal eigen nummers en het was mij soms niet duidelijk waarom er omgekleed moest worden om het podium te beklimmen. Die kerels zagen er in hun gewone kleding toch veel leuker uit dan in een retro-achtig kostuum? Maar dat zal wel aan mijn persoonlijke voorkeur liggen. Ik behoor immers niet tot de ´incrowd´ en kan ook gezellig bierdrinkend mee lallen met mijn vrienden op de cultuurschok van Nederland, Fransje Bouwer. Ja, dat wil ik nog wel even kwijt. Hoe ruimdenkend de kunstenaars en kunstliefhebbers ook zijn, het publiek bij klub KOE bestaat volgens mij toch vooral uit een beperkte incrowd. Het blijft een gesloten wereld, wat zonde! Ik ben ervoor om ook het grote publiek bloot te stellen aan de ervaring van deze avonden, die toch meer inhouden dan het dansen in een grote loods op de muziek van een onbekende dj? Kunstliefhebbers of anderen die zich bewegen in deze groeperingen – en komen nadat de interessante programmering is afgelopen – vraag ik: Wat is het verschil met de eerste hakkers onder de brug en de feesten op de hockeyclub? Buiten de onreguliere entourage van gordijnen die aanvoelen als een enorm kapotje met daarop foto´s gespeld van een persoon met een emmer op de kop? You beat me. En zo´n enorme ruimte gebruiken voor het etaleren van een drietal bomen en een hert, maar goed dat er blacklight bestaat – anders struikel je erover. Dat is volgens mij een gemiste kans. Maar, zo rondlopend als ´genodigde´ en je afvragend of de theatraal opgestelde tafel met kaarsen kunst is of een gebruiksvoorwerp, geeft me toch te denken of je niet echt geoefend moet zijn om de kunst met de grote K te herkennen. Natuurlijk kan ik alleen reageren vanuit mijn eigen referentiekader en daarom wil ik diegene die te laat zijn gekomen nog even wijzen op een aantal diamantjes die ik heb mogen ervaren. Want ja, die waren wel degelijk aanwezig.Ik doel op de monoloog van een dronken, kakkineuze dame die klaagt over dat ze niet bemint wordt, uitgebeeld door een acteertalent van 22 lentes jong (Peerke Malschaert, red.). Ik verheug me op de dag dat zij getekend door het leven nog eens met de hakken op tafel gaat staan. In de hoop dat het dan nog steeds geschreven tekst is – en niet de ervaring die spreekt. Of het mooiste, (dat woord mag ik waarschijnlijk in deze kringen niet gebruiken maar ik zeg het toch. Het koe- of mensfiguur in eenvoudige grijstinten dat alleen voor de oplettende kijker is geëtaleerd schuin boven het podium. Ik ben gevraagd een sfeerimpressie te schrijven en mijn eindconclusie luidt: setdressing. Zet de prachtige zeemansliederen op Schiermonnikoog, gezongen door onze opa’s en oma’s en het is ouderwets gezellige traditionele cultuur. Bij klub KOE is het kunst? Ik weet het niet hoor. Ik had in ieder geval zin om in te haken en nog een biertje te bestellen, maar voelde mij alleen met deze gevoelens. Tot slot ben ik geïnspireerd geraakt om een aantal klub KOE tips & tricks op te schrijven: Indien alle aanwezige zich houden aan deze regels is klub KOE voor mij een mooie zinnenprikkelende en gezellige avond met een dikke plus. En daar is toch niets mis mee? Henriëtte van der Haag,
|
Wat er stond!
|
|||
|
||||
klub KOE is een initiatief van Ruut van der Beele, Marjet Boek,
Bart van Dongen, Doeko Langhorst en Sjak Wubben.
De evenementen kunnen tot stand komen dankzij de financiële steun
van Actieplan Cultuur
Opmerkingen over deze website kunt u richten aan onze webmaster: webmaster@klubkoe.nl
